Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Η Ιακωβίνικη Προκήρυξη του Υψηλάντη για «εκλογές» και «Σύνταγμα», που είχε όμως τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος»

Πως η Εθνική Επανάσταση των Ελλήνων έγινε με την προκήρυξη του Υψηλάντη, «Κομμουνιστική» Διεθνιστική κατά των Τυράννων του λαού,και κατά του Τσάρου και υπέρ των συνταγματικών Τραπεζιτών .Οι ρουφιάνοι «Γιακωβίνοι» κατέστρεψαν τον και Υψηλάντη και την Ελληνική επανάσταση

του Σπύρου Χατζάρα

Η Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία, κηρύχτηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, στις 23 Φεβρουαριου/7Μαρτίου 1821, κατά την Κυριακάτικη Λειτουργία στο Ιάσιο. Την επομένη, δηλαδή τη Δευτέρα στις 24 Φεβρουαρίου/8 Μαρτίου ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κυκλοφόρησε από το Ιάσιο την επαναστατική του προκήρυξη, προς το «Πανελλήνιο», με τίτλο , «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», με την οποία καλούσε τους φίλους της Πατρίδος στα Όπλα, («Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι η Πατρίς Μάς Προσκαλεί!»), και την οποία κοινοποίησε στις ευρωπαϊκές Αυλές, υποσχόμενος «Σύνταγμα» και «Εκλογές».

Μετά την πρώτη προς το «Πανελλήνιον» προκήρυξη, ο Υψηλάντης εξέδωσε αυθημερόν και δευτέρα «προς τους Αδελφούς της Εταιρίας των Φιλικών» , και Τρίτη προς τους «εν Βλαχία και Μολδαυΐα Ελληνας», με τίτλο, «Εν τούτω Νίκα». Οι προκηρύξεις αυτές πολιτικά και συντακτικά αποτελούσαν παιδιά του πατριωτικού Δοκιμίου και της Ελληνικής Νομαρχίας.

Ωστόσο η Πολεμική Προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», δεν εκανε ούτε μία αναφορά στην λέξη Τούρκος, ή Οθωμανός, και προσπαθούσε να συνδεσει τη ελληνική επανάσταση όχι με την άλωση της Πόλης και τον παλιολόγο αλλά με τους καρμπονάρους της Νάπολης και τους «Συνταγματικούς» της Μαδρίτης.

Το πολιτικό μέλλον της Ελευθέρας Ελλάδος συζητήθηκε για πρώτη φορά από την παρέα των συνωμοτών-επαναστατών που ετοίμαζε από τα Επτάνησα την απελευθέρωση στο πλαίσιο του Ρωσο-τουρκικού πολέμου του 1806.
Τότε κατά την σύνταξη του Ελληνικού Μανιφέστου, της Ελληνικής Νομαρχίας, τεθηκαν τα ζητήματα αν το ελεύθερο κράτος θα ήταν Δημοκρατία, αν θα είχε βασιλιά και ποιον, αν θα είχε Σύνταγμα και ποιο, αν θα ήταν ανεξάρτητο ή αυτόνομη ηγεμονία υπό την κηδεμονία άλλης δύναμης και ποιας.
Η συζήτηση των «Φιλογενών» που περιελάμβαναν και αριστοκράτες όπως ο Καποδίστριας και «Γιακωβίνους» δεν κατέληξε σε συμφωνία, και το άφησαν για αργότερα.
Στην «Ελληνική Νομαρχία» διατυπώθηκε μια αμφίσημη θέση στο ζήτημα της Δημοκρατίας και της Αριστοκρατίας μετά τη Νίκη της επανάστασης. «Η Νομαρχία, αδελφοί μου –έγραφε- ευρίσκεται τόσον εις τη δημοκρατία καθώς και εις την αριστοκρατία, αι οποίαι εις άλλο δεν διαφέρουν, ειμή μόνον. ότι η μεν δημοκρατία κλίνει εις την αναρχία, η δε αριστοκρατία εις την ολιγαρχία.
Επειδή όμως και εις τας δύο αυτάς διοικήσεις σώζεται η ελευθερία, η εκλογή είναι αδιάφορος. Όθεν, κατά το πλήθος του λαού και κατά το κλίμα ποτέ μεν προτιμάται η μίαν, ποτέ δε η άλλη». Αυτός ήταν ένας συμβιβασμός, του οποίου η πολιτική βάση διατυπωνόταν ήδη από τον Θούριο. (στίχ. 27, «γιατί κ' η αναρχία ομοιάζει την σκλαβιά») .
Το «Ελληνικό Μανιφέστο», επεξηγούσε ότι, «εις την αναρχίαν ελεύθεροι είναι μόνον οι ισχυρότεροι, εις την Μοναρχία εις, ουδείς εις την Τυραννίαν και όλοι εις την ΝΟΜΑΡΧΙΑΝ». Επομένως ελευθερία υπάρχει και εις την «Δημοκρατία» και εις την Αριστοκρατία, αρκεί να υπάρχει «Νομαρχία», αφού, «Ελευθερία είναι η υπακοή εις τους νόμους», τους οποίους οι πολίτες «διέταξαν οι ίδιοι, έτσι ώστε, «υπακούοντάς τους ο καθείς υπακούει εις την θέλησίν του και είναι ελεύθερος».

Το ίδιο θέμα το συζητούσαν για εβδομάδες, την άνοιξη του 1820, στην Αγ. Πετρούπολη, όταν ο Καποδίστριας προσέφερε το ελληνικό στέμμα , στον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Στην ομάδα με την οποία συζητούσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ήσαν, τα αδέλφια του, ο Γεώργιος , (που διέμενε επίσης στην Αγ. Πετρούπολη) και ο Νικόλαος, που είχε ανέβη από την Οδησσό, μαζί με τους Κωνσταντίνο Κατακάζη και Γ. Λασσάνη, ο εξάδελφος του και πολιτικός του σύμμαχος, Ιωάννης Μάνος , ο γιατρός από την Οδησσό, Πέτρος Ηπίτης, που ήταν ήδη «Φιλογενής» από το 1816, και ο οποίος αργότερα συνόδευσε τον Υψηλάντη μαζί με τον Ξάνθο και τον Μάνο στο ταξίδι στη Μόσχα, αναλαμβάνοντας αμέσως μετά, τον ρόλο του «Αποστόλου των Εθνών» της Επανάστασης, και ο οποίος κουράριζε τον Αλ. Υψηλάντη.

Ο Υψηλάντης έφυγε από την Αγία Πετρούπολη ως μέλλων βασιλεύς των Ελλήνων.

Η Ουσία της Παλιγγενεσίας ήταν ο Έλληνας βασιλιάς, που δεν θα άφηνε περιθώρια για Όθωνες , Λεοπόλδους και Γκλίξμπουργκ. Και ο Υψηλάντης ήταν από Βασιλική Γενιά.
Στο Κείμενο της επαναστατικής προκήρυξης που εξέδωσε και με το οποίο καλούσε εκ μετπυς της πατρίδος τους Έλληνες στα Όπλα, θα έπρεπε Αυτός, ως κληρονόμος των Παλαιολόγων και των Κομνηνών, εκφράζοντας την συνέχεια, να ομιλήσει εκ μέρους του Έθνους. Ακριβώς, όπως μίλησε ο Κολοκοτρώνης στον Χάμιλτον. «Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα». Στην προκήρυξη προς του Έλληνες της Μολδοβλαχίας αυτή η λογική της «Συνέχειας» εκφράστηκε πλήρως.’
Ο Υψηλάντης μίλησε σαν τον Μέγα Κωνσταντίνο. «Εν τούτω Νίκα». Ιδού η φίλη ημών πατρίς Ελλάς ανυψώνει μετά Θριάμβου τας προπατορικάς της σημαίας! Ο Μωρέας, η Ηπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, ή Βουλγαρία, τα νησιά του αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα, δια να αποτινάξη τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων, και ενατενίζουσα εις το μόνον νικητήριο όπλον των ορθοδόξων, τον τίμιον λέγω και ζωοποιόν Σταυρόν, κράζει μεγαλοφώνως υπό την προστασίαν μεγάλης και κραταιάς Δυνάμεως: Εν τούτω τω σημείω νικώμεν! Ζήτω η ελευθερία!»

Τα κείμενα αυτά ήταν έτοιμα από καιρό. Δεν γράφτηκαν στο πόδι.

Αντίθετα «στο πόδι» συμπληρώθηκε η προκήρυξη, «Μάχου υπέρ Πίστεως και πατρίδος», η οποία απέκτησε μεγάλη Ιακωβίνικη Επιρροή.

Για χρόνια μελετώ και προσπαθώ να εντοπίσω τα πρόσωπα που επέφεραν τις καταστροφικές αλλαγές.
Η ευθύνη βεβαίως είναι του Αλέξανδρου Υψηλάντη που την υπέγραψε και των αδελφών του.

Η προκήρυξη ξεκίναγε "στραβά", με τον παραλληλισμό με τις ευρωπαϊκές επαναστάσεις. « Πρὸ πολλοῦ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, πολεμοῦντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων Δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας αὐτῶν, μᾶς ἐπροσκάλουν εἰς μίμησιν, αὐτοί, καίτοι ὁπωσοῦν ἐλεύθεροι, ἐπροσπάθησαν ὅλαις δυνάμεσι νὰ αὐξήσωσι τὴν ἐλευθερίαν, καὶ δι’ αὐτῆς πᾶσαν αὐτῶν τὴν Εὐδαιμονίαν». Ενώ στην προκήρυξη για τους Ελληνες ανεφερε απλά, «μετά τόσων αιώνων οδύνας απλώνει πάλιν ο Φοίνιξ της Ελλάδος μεγαλοπρεπώς τας πτέρυγας του, και προσκαλεί υπό την σκιάν αυτού τα γνήσια και ευπειθή τέκνα της!».

Στην προκήρυξη "Μάχου υπέρ Πίστεως και πατρίδος", δεν υπάρχει ο Φοίνιξ της Ελλάδος αλλά η Γαλλική Επανάσταση.

Η Ελληνική Επανάσταση ηταν εθνικοαπελευθερωτική δεν ήταν ταξική δια την «Ευδαιμονίαν».
Και λίγες γραμμές πιο κάτω, αναφέρεται στους «διεθνιστές γάλλους και γερμανούς του Ναπολέοντα» τους οποίους είχαν σκεφτεί να προσλάβουν, αλλά αυτό δεν ειχε καμιά θέση στην διακοίνωση προς τον Τσάρο.
«Πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθη, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ημᾶς».
Πιο κάτω ανέφερε το αυτονόητο. « Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον Ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον, δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν! λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ὰσεβῆ τῶν ἀσεβῶν Καταφρόνησιν. Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅστις ἀνδρειοτέρως ὑπερασπισθῆ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος, καὶ ὠφελιμοτέρως τὴν δουλεύση». Αυτό ηταν το ετοιμο και κείμενο.
Και ξαφνικά παρενεβλήθη εντελώς άσχετα το εδάφιον περί εκλογών και Συντάγματος, που κατεσρεψε τον Υψηλάντη και την Επανάσταση.
«Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξη τοὺς Δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην Βουλὴν θέλουσιν ὑπείκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.»

Η προκήρυξη συνέχιζε ομαλά λέγοντας:
«Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἕν κοινὸν φρόνιμα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱεροὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τα ωφέλιμα».

Αν την ξαναδιαβάσουμε χωρίς την παράγραφο των εκλογών και της αγγλικής «Συνταγματικής Δημοκρατίας», αμέσως καταλαβαίνουμε ότι αυτό το εδάφιο είναι «μπάλωμα».
Αλλά, ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Στις 24 φεβρουαρίου/8 Μαρτίου 1821, η Ελλάδα δεν χρειαζόταν προκήρυξη εκλογών για την εθνοσυνέλευση της «Δημοκρατίας του Μάιντς», αλλά ένα Εθνάρχη, που θα ομιλούσε εκ μέρους του Έθνους.

Λίγο πιο κάτω η προκήρυξη έλεγε: «Ποῖοι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν να αντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ Ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας».

Σε αυτό προστέθηκε « Μάρτυς ἡ Ἰσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσε τὰς ἀηττήτους φάλαγκας ἑνὸς τυράννου».

Η Ισπανία δεν αναφερόταν για τον πόεμο της Ιβηρικής αλλά για την εξέγερση του «Φιλελευθερου» τέκνου των Ρότσιλντ, στρατηγού Ραφαέλ ντελ Ριέγκο, που πήρε «Φιλελεύθερο Σύνταγμα» από τον Φερδινάνδο, και δανεικά από το Λονδίνο.

Το κλείσιμο της προκήρυξης με του «Τυραννοκτόνους» μπλα-μπλά, κλπ, ηταν επίσης εμβόλιμη, (τσόντα), διότι οι Ελληνες δεν εξηγέρθησαν εναντίον του πολιτεύματος αλλά εναντίον του κατακτητή.

Εάν δηλαδή ο Τούρκος είχε συνταγματική μοναρχία και πολίτευμα «μέγκλα»,
( made in England), ο Έλληνες θα έπρεπε να είναι ευτυχείς;

Συμπερασματικά διαπιστώνω ότι εις τον κύκλο περί τον Αρχηγό, έδρασε κάποιος «άγγλος πράκτορας», που πήρε μαζί του τα φοιτηταριά Ιακωβινάκια, και παρέσυραν, τον Αλέξανδρο, που δέχτηκε να βάλει την υπογραφή του κάτω από μια καρμπονάρικη προκήρυξη που στον έστειλε στην αυστριακή φυλακή και καταδίκασε την ελληνική Επανάσταση. Και επιμένω ότι τα σημεία που εντοπίζω προστέθηκαν την τελευταία στιγμή γιατί είναι άσχετα με όλα τα μέχρι τότε δημοσιευμένα κείμενα.
Ο Υψηλάντης επαναστάτησε με την προκήρυξη αυτή όχι κατά του Σουλτάνου αλλά κατά του Τσάρου.

ΥΓ. Ο «Τάταρος», (Ταχυδρόμος)) που μετέφερε προς τον Καποδίστρια και τον Τσάρο που ήσαν στο Τροπάου, την προκήρυξη και την παραίτηση του Υψηλάντη από το ρωσικό στρατό, πέρασε από την Βιέννη στις 10 Μαρτίου. Έκανε δηλαδή δυο μέρες από το Ιάσιο. Η προκήρυξη έφτασε στον Ρώσο πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη Γκριγκόρι Στρογγανόφ , σε 5 ημέρες. Την 1η/13η Μαρτίου 1821.

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Εν τούρω Νίκα!. Η προκήρυξη του Υψηλάντη προς τους εν Βλαχία και Μολδαυΐα Έλληνας

«Άνδρες Έλληνες, όσοι ευρίσκεσθε εις Μολδαυίαν και Βλαχίαν. ιδού μετά τόσων αιώνων οδύνας απλώνει πάλιν ο Φοίνιξ της Ελλάδος μεγαλοπρεπώς τας πτέρυγας του, και προσκαλεί υπό την σκιάν αυτού τα γνήσια και ευπειθή τέκνα της! Ιδού η φίλη ημών πατρίς Ελλάς ανυψώνει μετά Θριάμβου τας προπατορικάς της σημαίας!

Ο Μωρέας, η Ηπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία,
ή Βουλγαρία, τα νησιά του αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα, δια να αποτινάξη τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων, και ενατενίζουσα εις το μόνον νικητήριο όπλον των ορθοδόξων, τον τίμιον λέγω και ζωοποιόν Σταυρόν, κράζει μεγαλοφώνως υπό την προστασίαν μεγάλης και κραταιάς Δυνάμεως: Εν τούτω τω σημείω νικώμεν!

Ζ ήτω η ελευθερία!»

«Και εις τας δύο ταύτας φιλικάς μας επαρχίας σχηματίζεται σώμα πολυάριθμον ανδρείων συμπατριωτών, δια να τρέξει εις το Ιερόν έδαφος της φίλης ημών πατρίδος. Οθεν, όσοι εύχονται να ονομασθώσι Σωτήρες της Ελλάδος και είναι διεσκορπισμένοι εις διάφορα Καδηλίκια, άς τρέξωσίν εις τους δρόμους, όπου ακούουσιν, οτι διαβαίνει τό σώμα τουτο, δια νά συνενωθώσι με τους συναδελφούς των. Όσοι όμως γνήσιοι έλληνες είναι άξιοι να πιάσωσι τά όπλα, και μολοντούτο μένουσιν αδιάφοροι, ας ηξεύρωσιν, ότι θέλουσιν επισύρει εις τον εαυτόν των την μεγάλην άτιμίαν, και ότι ή πατρίς θέλει τους θεωρεί ώς νόθους και άναξίους του ελληνικού ονόματος».

Ιάσιον τη 24 φεβρουαρίου 1821.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ 
Γενικός Επίτροπος της Αρχής 

Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος.Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι η Πατρίς Μάς Προσκαλεί! (Αλέξανδρος Υψηλάντης)

«Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ Ἄνδρες Ἕλληνες! Πρὸ πολλοῦ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, πολεμοῦντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων Δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας αὐτῶν, μᾶς ἐπροσκάλουν εἰς μίμησιν, αὐτοί, καίτοι ὁπωσοῦν ἐλεύθεροι, ἐπροσπάθησαν ὅλαις δυνάμεσι νὰ αὐξήσωσι τὴν ἐλευθερίαν, καὶ δι’ αὐτῆς πᾶσαν αὐτῶν τὴν Εὐδαιμονίαν.
Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι, οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος, ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένωσιν• ἂς ἑνωθῶμεν λοιπὸν μὲ Ἐνθουσιασμόν! ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!
Ἡ Εὐρώπη, προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας, ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ Ὄρη τῆς Ελλάδος ἀπὸ τὸν Ἦχον τῆς πολεμικῆς μας Σάλπιγγος, καὶ αἱ κοιλάδες απὸ τὴν τρομερὰν κλαγγὴν τῶν Ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάση τὰς ἀνδραγαθίας μας, οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροί θέλουσι φύγει ἀπ’ ἐμπροσθέν μας.
Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἐνασχολοῦνται εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας• καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν Προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.
Ἡμεῖς, φαινόμενοι ἄξιοι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος, εἴμεθα Εὔελπεις, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτών καὶ βοήθειαν• πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθη, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ημᾶς. Κινηθῆτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῆ μίαν Κραταιὰν δύναμιν νὰ υπερασπισθῇ τὰ δίκαιά μας!
Θέλετε ἰδῆ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλούς, οἵτινες, παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ Νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἑνωθῶσι μὲ ἡμᾶς• ἂς παῤῥησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρίς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῆ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας Βραχίονας; ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος.
Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμού! ἑνωθήτε λοιπόν, ὦ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! ἂς σχηματισθῶσι φάλαγκες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι Πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῆ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους Κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας Σημαίων!
Εἰς τὴν φωνήν τῆς Σάλπιγκός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰωνίου καὶ Αἰγέου πελάγους θέλουσιν ἀντηχήση• τὰ Ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξεραν νὰ ἐμπορεύωνται, καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρη εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου μὲ τὸ πῦρ καὶ τὴν μάχαιραν, τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον... Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήση εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματομένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμη Σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της; Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι Συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν απολαύση μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν.
Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάση τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήση διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν. Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ Συμπατριῶται, καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν! ἴδετε ἐδῶ τοὺς Ναοὺς καταπατημένους! ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας! τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους, τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτούς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα! Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον Ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον, δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν! λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ὰσεβῆ τῶν ἀσεβῶν Καταφρόνησιν. Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅστις ἀνδρειοτέρως ὑπερασπισθῆ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος, καὶ ὠφελιμοτέρως τὴν δουλεύση.
Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξη τοὺς Δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην Βουλὴν θέλουσιν ὑπείκει ὅλαι μας αἱ πράξεις...
Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἕν κοινὸν φρόνιμα,
οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱεροὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τα ωφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αυλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενείς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος υπουργεῦ δύναμιν, ἂς ὁρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον,
καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖοι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ αναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπό-σχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ' αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν. Ποῖοι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν να αντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ Ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας•
Μάρτυς ἡ Ἰσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσε τὰς ἀηττήτους φάλαγκας ἑνὸς τυράννου.
Μὲ τὴν Ἕνωσιν, ὦ Συμπολῖται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱεράν Θρησκείαν Σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς Νόμους καὶ τοὺς Στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαία καὶ ἀναπόφευκτος, αὐτὴ θέλει στεφανώση μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τοὺς Ἡρωικούς ἀγῶνάς μας, αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξη τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν.
Ἡ Πατρὶς θέλει ανταμείψη τα ευπειθή καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς• τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξη ὡς νόθα καὶ Ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώση τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδότων, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων. Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ Ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος!
Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν! Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι, διὰ νὰ μᾶς αφήσωσιν ελευθέρους, ἐπολέμησαν καὶ ἀπέθανον ἐκεῖ! Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Επαμεινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους, εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Αριστογείτωνος, οἱ ὁποῖοι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν, εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος, ὅστις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους, τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαροτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον, μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον, νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.
Εἰς τὰ ὅπλα λοιπὸν, φίλοι, ἡ Πατρίς Μᾶς Προσκαλεῖ!»

Ἀλέξανδρος Υψηλάντης
Τὴν 24ην Φεβρουαρίου 1821, Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

26 Ιανουαρίου 1821. Το Συνέδριο της Λιουμπλιάνα.

H επανάσταση των Καρμπονάρων στη Νάπολη εκδηλώθηκε τον Ιούλιο του 1820. Στις 20 Οκτωβρίου, μαζεύτηκαν Ρώσοι, Αυστριακοί και Πρώσοι, στο Τροπάου, στην Κάτω Σιλεσία, για να συζητήσουν την αντιμετώπιση της επανάστασης που προκάλεσε το επαναστατικό Κέντρο του Λονδίνου.
Το Συνέδριο διακόπηκε και μεταφέρθηκε 70 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, στη Λιουμπλιάνα για να είναι «πιο κοντά στα γεγονότα».
Στο συνέδριο είχαν κληθεί ο Βασιλιάς της Νάπολης Φερδινάνδος, και ο Δούκας της Μόντενα. και άλλοι μικρότεροι ηγεμόνες .
Οι Άγγλοι που «διαφωνούσαν με την επέμβαση», μοίρασαν στις Αυλές υπόμνημα του υπουργού εξωτερικών Κάστλερι στις 19 Ιανουαρίου 1821 και αμφισβητούσαν το δικαίωμα των επεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων για την καταστολή οποιουδήποτε επαναστατικού κινήματος.
Ο Καποδίστριας ήταν στο Λάυμπαχ από τις 12 Ιανουαρίου.

Στις 23 Ιανουαρίου/4 Φεβρουαρίου 1821, 30 ημέρες πριν ο μονόχηρ διαβεί τον Προύθο, ο Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου , που εργαζόταν για λογαριασμό του Καποδίστρια απηύθυνε στους πολίτες της Βλαχίας , συμφώνα με τον σχεδιασμό , μια ιακωβίνικη-καρμπονάρικη διακήρυξη, καλώντας τους να αγωνιστούν ενάντια στην καθεστηκυία τάξη . Αυτή η Καρμπονάρικη επανάσταση, θα δικαιολογούσε την ρωσική επέμβαση, κατά των «επαναστατώ» όπως έκανε η Αυστρία λίγες μέρες μετά και εισέβαλε στην Νάπολη,με 52.000 άνδρες.
Το ίδιο έτοιμοι ήταν και οι Ρώσοι. Η μεραρχία του Ορλώφ στην Μολδαβία περίμενε. Το συνέδριο του Λάυμπαχ άρχισε στις 26 Ιανουαρίου.

Την ίδια ημέρα στο Αίγιο ο Παπαφλέσσας παρουσίασε στους προκρίτους τα γράμματα του Υψηλάντη..

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

/11/17 Η 1η Νοεμβρίου 1800 στην Βασιλεύουσα και ο Αντώνιος Καποδίστριας

του Σπύρου Χατζάρα

Η 1η/13η Νοεμβρίου 1800, ήταν μια ημέρα ελληνικού μεγαλείου που οι Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης, μικροί και μεγάλοι, περίμεναν 347 χρόνια.
Οι μύθοι, οι προσευχές, και οι προφητείες γίνονταν πραγματικότητα.
«Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ΄ναι».

Ειδοποιημένοι έγκαιρα οι Έλληνες, είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, παρόλο που ηταν εργάσιμη μερα. Ηταν Πέμπτη. Στις 11 το πρωί, ο Κόμης Αντώνιος Καποδίστριας και ο Κόμης Νικόλαος Σιγούρος-Δεσύλας ,έφιπποι, διέσχιζαν τους δρόμους της Πόλης, πηγαίνοντας από τον Τοπχανέ, στο Σεράι, για να πάρουν από τον Βεζίρη, το φιρμάνι για την ίδρυση της Ιονίου Πολιτείας.
Από την Άλωση της Πόλης το 1453, για πρώτη φορά, Έλληνες, διέσχιζαν έφιπποι τη βασιλεύουσα. Μπροστά από τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο πήγαινε ουλαμός έφιππων γενιτσάρων και ακολουθούσαν ο διερμηνέας, οι γραμματείς της πρεσβείας της Ιονίου Πολιτείας και το προσωπικό.

Οι δύο πρέσβεις, όταν έφθασαν στο γιαλό, αφίππευσαν και μ’ ένα «μεγαλοπρεπές πλοίο», κατευθύνθηκαν προς το Σεράι. Δίπλα τους, έπλεαν όλα τα ελληνικά πλοία, ακόμα και οι βάρκες, με Νησιώτες και ομογενείς που γεμάτοι χαρά και συγκίνηση συνόδευαν τους δύο πρέσβεις.
Όταν έπιασαν στην αποβάθρα του Βαλσέ-καπί ,περίμεναν τους πρέσβεις πλουσιοστόλιστα άλογα «κεκοσμημένα χρυσοχαλίνοις και αργυρομένοις εφίπποις», όπως εγραφε ο Χιωτης στην περιγραφή του, τα οποία είχε στείλει η Υψηλή Πύλη. Η συνοδεία τώρα ήταν 24 γενίτσαροι, Τζοχαδαραίοι και Τσασίσηδες. Πίσω τους ακολουθούσαν εκατοντάδες «Ρωμιοι».
Όταν τελείωσε η τελετή στο Σεράι, οι πρέσβεις βγήκαν και ο χώρος μπροστά τους ήταν γεμάτος ασφυκτικά από Ρωμιούς που φώναζαν «ζήτω» για τη η Νέα Πολιτεία.
Ο νεαρός Αυγουστίνος Καποδίστριας, κατέβαινε τις σκάλες κρατώντας τη σημαία με τον Σταυρό, που επιτέλους κυμάτιζε ξανά στην πόλη των Βασιλέων .
Η πομπή των πρέσβεων ξεκίνησε για το Πατριαρχείο. Μπροστά πήγαινε έφιππος ένας Κεφαλλονίτης πλοίαρχος κρατώντας τη σημαία της Πολιτείας των Επτά Νήσων, που έφερε σε κυανό φόντο, τον πτερωτό λέοντα της πρώην κυριάρχου Βενετίας και επτά λόγχες που συμβόλιζαν τις επτά νήσους του Νεου Ελληνικού Κράτους. 
Οι Εθνικιστές της Φιλογένειας, είχαν προτείνει για σημαία τον αναγεννώμενο Φοίνικα, ως σύμβολο εθνικής αναγεννήσεως και προάγγελο της μελλούσης αναστάσεως ολοκλήρου του Έθνους, αλλά η πρόταση απερρίφθη από τους Ιταλογενείς και το συντηρητικό αρχοντολόι , που θεωρούσαν τη Νέα Πολιτεία όχι το κύτταρο της απελευθέρωσης του Εθνους, αλλά συνέχεια της Βενετοκρατίας .

Στο Πατριαρχείο, περίμενε τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο, όλη η Σύνοδος
και ο Πατριάρχης, κρατώντας τον σταυρό, και το Ευαγγέλιο .
Ο Πατριάρχης, όρθιος και δακρυσμένος ευλόγησε τη σημαία και το Σύνταγμα, τα οποία και ασπάσθηκε. Ακολούθησε δοξολογία και δέηση υπέρ της ευημερίας της νέας πολιτείας, και στο τέλος η εκκλησία αντήχησε από την κραυγή, «Ζήτω η νέα ελληνική πολιτεία !». Από το Πατριαρχείο, έφιπποι οι αντιπρόσωποι της Ιονίου Πολιτείας, πέρασαν απ όλη τη συνοικία του Φαναρίου , και ξαναμπήκαν στα πλοία για να διασχίσουν το στενό.

Όταν το πλοίο που μετέφερε τη σημαία και τους δύο πρέσβεις πέρασε μπροστά από τα βασιλικά πλοία της Ρωσίας και της Αγγλίας, που περίμεναν, χαιρετίστηκε με 21 κανονιοβολισμούς. Το πλοίο των πρέσβεων το συνόδευαν όλα τα ελληνικής ιδιοκτησίας, πλωτά μέσα ,που βρίσκονταν στην Πόλη.
Σαν έπιασε το πλοίο ξανά στον Τοπχανέ, η πρεσβεία έγινε δεκτή με κανονιοβολισμούς από το Φρούριο και από τα τούρκικα πλοία που ήσαν προσορμισμένα στον Ντολμά Βακσί. Αυτές , ήταν στιγμές μεγαλείου που προοιώνιζαν την Ανάσταση του Γένους. Η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους πυρπόλησε τις ψυχές των Ελλήνων.

Η Επτάνησος Πολιτεία, αναπτέρωσε τις ελπίδες του Πανελληνίου για εθνική αποκατάσταση. Η δημιουργία της Ιονίου Πολιτείας ήταν σχέδιο και επίτευγμα των Υψηλαντών, πατρός και υιού. Του Αλέξανδρου και του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ο οποίος το 1796 , σε ηλικία 36 ετών, είχε διοριστεί Μέγας Δραγουμάνος της Πύλης. Αυτός συνέλαβε την μεγαλοφυή ιδέα της τριπλής συμμαχίας Αγγλίας, Ρωσσίας και Τουρκίας κατά του Ναπολέοντα, που εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και την ασφάλεια της Τουρκίας αλλά και την Μεγάλη Ιδέα της Ανάστασης του ελληνικού Έθνους.
Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης πρότεινε στους τρεις συμμάχους την κοινή κατάληψη των Επτανήσων, από Ρώσσους και Τούρκους και προκάλεσε την επιστολή του Πατριάρχη προς τον λαό των νησιών, με τη ρητή υπόσχεση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας τους, και πέτυχε μετά την κατάληψη, σε συνεργασία με τον πληρεξούσιο πρέσβη του λαού της Επτανήσου Αντώνιο Καποδίστρια, να αποτραπούν τόσο η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως όσο και η μονομερής κατοχή τους, είτε από την Τουρκία, είτε από την Ρωσσία.
Ο ανταγωνισμός των τριών Υπερδυνάμεων λειτούργησε υπέρ των Ελλήνων.
Ο Κωνσταντίνος όμως δεν βρισκόταν στην Πόλη εκέινες τις Ιστορικές ώρες αφού τον Νοέμβριο του 1799 είχε διοριστεί ηγεμόνας της Μολδαβίας.
Το Κράτος των Επτανήσων θα ήταν η εστία της αναγέννησης του ελληνικού κράτους, που γύρο του θα συσπειρώνονταν όλο το Έθνος.
Αυτή ήταν η Μεγάλη Ιδέα που έγινε πολιτικό πρόγραμμα από τούς Κωνσταντίνο και Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Αντώνιο Καποδίστρια. 
Παράλληλα η τριπλή συμμαχία ακύρωνε την μόνιμη Ρωσσική απειλή κατά της Τουρκίας, μείωνε την στρατιωτική πίεση , και ενίσχυε έτσι τις πιθανότητες εφαρμογής από τον Σελίμ Γ΄ των εκσυγχρονιστικών σχεδίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που του προωθούσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ο πρεσβύτερος, που απέβλεπε στην εκμετάλλευση της παρακμής και των δομικών αδυναμιών του τουρκικού κράτους και στην τελική ,εξ εφόδου κατάληψη του, εκ των έσω.

(Απόσπασμα από την "Επανάσταση των Φιλογενών") 

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν Ο Καποδίστριας μιλούσε για Πατριωτισμό και Εθνική Αξιοπρέπεια το 1807

Ένα  έγγραφο του Ιωάννη Καποδίστρια προς την Γερουσία της 18/30 Ιουνίου 1807 με την οποία απαντάει
σε διάφορες επικρίσεις εναντίον του  για την Άμυνα της Λευκάδας, τις οποίες είχε ενστερνιστεί ο Μοντσενίγος.
Αυτό που ωστόσο έχει μοναδικό ενδιαφέρον είναι ότι στο έγγραφο αυτό γίνεται αναφορά για πρώτη φορά στην σύγχρονη πολιτική Ιστορία του Ελληνικού Έθνους  στον Πατριωτισμό ,
τη Φιλοπατρία, την αγάπη για την πατρίδα και η Εθνική αξιοπρέπεια.


Τμήμα Εξωτερικών
ΙΙρος τήν Έξοχωτάτην Γερουσίαν της Ιονίου Πολιτείας
Ο έν Αγία Μαύρα Έκτακτος Αυτής Επίτροπος
Εκ του Εκτάκτου Επιτροπείου
τή 18 Ιουνίου 1807 π.ή.

Ή μετά σεβασμού υποβαλλομένη έκθεσις αύτη θα αναφέρη εις τάς Υ.Ε.
περί των σχεδιασθεισών και εν μέρει έκτελεσθεισών οχυρώσεων, περί των χρησιμοποιηθέντων μέσων, περί της βοηθείας των κατοίκων της Αγίας Μαύρας, περί των λοιπών νήσων, περί των προς έκτέλεσιν έργων.
Εκ του έγγραφου τούτου θα σχηματίσητε γνώμην περί της οφειλομένης απαντήσεως εις τό επίσημον έγγραφον της 15ης Ιουνίου του Εκλαμπροτάτου κυρίου Γραμματέως της Επικρατείας των Εξωτερικών Υποθέσεων, ληφθέν σήμερον, και εις το συνημμένον εις τούτο διπλωματικόν εγγραφον της Α.Ε. του κυρίου Πληρεξουσίου Υπουργού, το απευθυνόμενον είς τάς Υ.Ε. υπό τήν αυτήν ήμερομηνίαν. Η σχεδιασθείσα έργασία υπό του κυρίου Μηχανικού, περί της όποιας ώμίλησα εις τήν κθεσίν μου (άρ. 1), έχει μήκος τριών μιλίων καλυφθησομένων διά γαιών, πασσάλων και δεμάτων.
Εις γραμμήν μήκους ενός σχεδόν μιλίου πρέπει να υψώσωμεν χαράκωμα ύψους έξ ποδών και νά τό εκσκάψωμεν δι' αξινών και διά λίσγων.
Κατά μήκος τού χαρακώματος τούτου πρέπει. να κατασκευάσωμεν τάφρον επαρκούς εύρους και βάθους. Πάσα ή στρατιωτική αύτη γραμμή υπολογίζεται να υποστηρίζεται υπό τριών πυροβολαρχιών μεγίστης ανυψώσεως, προστατευομένων ύπό τάφροι ν και πυροβολείων, φυλασσομένων δι' εύρυτάτων και υψηλοτάτων προπετασμάτων.
Είκοσιτέσσαρες χιλιάδες πάσσαλοι και είκοσιτέσσαρες χιλιάδες δέσμαι ξύλων εζητήθησαν περίπου και τεραστία ποσότης οργάνων, ξυλείας, κανίστρων, κιβωτίων υλικών δομής, εργατών, ίνα η προσχεδιασθείσα εργασία δυνηθή να λάβη, καθώς είναι επιθυμητόν, ταχύ και αίσιον πέρας.
Δεν ήτο είς την δικαιοδοσίαν μου να κρίνω περί της χρησιμότητος τοιούτου έργου. Και έάν ήτο, εγώ θά συνήνουν εύχαρίστως, βλέπων νά περιλαμβάνωνται είς τούτο πάντες οι σκοποί, εις τους όποιους αποβλέπουν οι ημέτεροι κόποι.
Δεν μου συγχωρείται είς τήν έκθεσιν ταύτην και κατά την περίστασιν ταύτην να υποβάλω είς τάς Υ.Ε. πάσας τας παρατηρήσεις μου, αίτινες μου επιτρέπουν να είμαι σταθερώς πεπεισμένος ότι ταύτα έπρεπε να γίνουν διά νά συμπέσουν μετά της σωτηρίας της Αγίας Μαύρας αι πλέον επιθυμηταί επιδιώξεις της ησυχίας, της αυθυπαρξίας και της τιμής της ημετέρας Πολιτείας.
Επιφυλάσσομαι να εκπληρώσω τό καθήκον τούτο, όταν ή έργασία ολοκληρωθή και όταν μία σύντομος ανάπαυσις με φέρη εις θέσιν να εξωτερικεύσω τάς ιδέας μου. Δεδομένου οτι μόνον καθήκον μου είναι νά βοηθήσω δι' όλων των δυνατών μέσων, τα οποία το ήμέτερον Κράτος είναι εις θέσιν νά προσφέρη, τάς επιδιώξεις της Στρατιωτικής Διοικήσεως, ώφειλον νά συμπαρασταθώ, καθώς συμπαρεστάθην και συμπαρίσταμαι καί, ας μου επιτραπή νά το άναφέρω, ουχί άνευ τινός κοινής ωφελείας και μετά τής ικανοποιήσεως των κατοίκων τούτων καί εκείνων οίτινες συναγωνίζονται νά παράσχουν εις τούς ιδίους χείρα βοηθείας. Είναι χρήσιμον νά γνωρίζωμεν, πριν κρίνωμεν περί ένός τοιούτου έργου, περί των χρησιμοποιηθέντων μέσων καί περί τής επιτυχίας, ότι ολόκληρον το πεδίον επί του οποίου το έργον έχει σχεδιασθή δεσπόζεται ουχί μόνον υπό του εχθρικού πυροβολικού, αλλά καί παρ' αυτών των παρατηρήσεων των Τούρκων καί των Γάλλων οίτινες υπηρετούν εις τούτο.
Η έναρξις της εργασίας την 7ην τρέχοντος με εύρεν εις την εξοχήν, είς τάς άλυκάς. Μετά την συγκέντρωσιν εξακοσίων έργατών εκ τής νήσου καί έκ τής πόλεως, άνευ τινός έξαιρέσεως, ώμίλησα εις τούτο το πλήθος. Πάντες, πλήρεις τού πλέον ευγενούς ενθουσιασμού, έλαβον άνά χείρας τά αγροτικά εργαλεία καί ήλθον είς την περιοχήν τής έργασίας.
Έγώ ο ίδιος οί άναπληρωταί μου, πολλοί ιερείς, ήλθομεν, διά νά δείξωμεν το παράδειγμα είς τούτο το πλήθος τού κόσμου, πρώτοι ειργάσθημεν κύπτοντες έπί τής σκαπάνης καί τού λίσγου.
Ό ήλιος ύψώθη, ο εχθρός επέτρεψε νά επιδοθώμεν μετά ζήλου είς την έργασίαν καί κατόπιν ήρχισε νά μας ένοχλή διά τού τηλεβόλου. Αί πρώται σφαίραι διέρχονται πλησίον, οι χωρικοί καταλαμβάνονται ύπο τρόμου καί πίπτουν επί τού εδάφους, δεν παρατηρούν τούς όπισθεν αυτών καί τρέπονται εις φυγήν.
Βλέπων αδύνατον την συγκράτησίν των, διατάσσω αμέσως νά υποχωρήσουν άπαντες. Παραμένουν μετ' εμού μερικοί έκ τών αναπληρωτών μετά τού Μηχανικού. Κινούμαι επί πολλήν ώραν μετά τής ομάδος ταύτης κατά μήκος τής γραμμής τών εργασιών, διά νά κάμω νά άντιληφθούν οι χωρικοί ότι το πυροβόλον, το όποιον μάς ανεζήτει μετά πολλής τέχνης, ουδέποτε ήδυνήθη νά μάς πλήξη.
Ένεκα πάντων τούτων, ομοφωνούντος καί τού Μηχανικού, απεφάσισα νά διακόψω τήν έργασίαν τής ήμέρας καί νά άρχίσω κατά τήν έπομένην νά τήν δοκιμάζω κατά τήν διάρκειαν τής νυκτός. Το άπλετον σεληνόφως ηύνόει τήν έργασίαν, άλλ' ούχί ή ηρεμία των χωρικών, πάντοτε τρομοκρατουμένων έκ τής σκέψεως νά πυροβοληθούν ύπό τού τηλεβόλου.
Ήρξατο ή νυκτερινή αύτη έργασία: είχομεν αστόχους τινάς εχθρικάς βολάς, άλλά το πλήθος τών έργατών μας, υποστηριζόμενον σταθερώς καθ' όλην τη νύκτα ύπό των πολιτών και των μάλλον σεβαστών έκ των ευγενών κληρικών, βλέπον ότι εγώ ο ίδιος μεθ' όλων των έθελοντών Κερκυραίων διεμοιράσθην μετ' αύτών την άγρυπνίαν, είργάσθη έπιμελώς και έπί πολύ. Έν συνεχεία κατά τήν νύκτα της 8ης δια των αύτών μέσων, διά των αυτών τεχνασμάτων, παρόντος εμού συνεχίσθη ή έργασία διά της συμμετοχής τετρακοσίων εργατών.
Μετά τήν αφιξιν τής είδήσεως ότι ο Βεζίρης, ευρισκόμενος εις Πρέβεζαν, είχε κατά νουν την επίθεσιν της Αγίας Μαύρας ή συρροή ύπήρξεν εξαιρετική, και κατά την νύκτα της 9ης, μέχρις ου αφιχθούν τά παραγγελθέντα εις Ζάκυνθον εργαλεία, πολλοί έχρειάσθη νά παραμείνουν άνευ έργασίας.
Μετά τήν είδοποίησιν ταύτην ή Α.Ε. ο Στρατηγός έδωσε γραπτώς τήν διαταγήν είς τόν Μηχανικόν νά φέρη είς πέρας μετά τής μεγαλυτέρας ταχύτητος τήν πρώτην πυροβολαρχίαν και διά τούτο αύτός ο ίδιος τον έξουσιοδότησεν νά προσλάβη διακοσίους Ρώσους, επειδή δέν ήτο δυνατόν ούτε υπό των χωρικών ούτε ύπό τών αστών να έκτελεσθή ή έργασία τών ξυλίνων προπετασμάτων ούτε μετά τής ταχύτητος ούτε μετά τής τέχνης ήτις ήτο άπαραίτητος, ένω άφ΄ έτέρου έπρεπε νά επιστρατεύσομεν εξαιρετικώς πάντας τους κατοίκους των επαρχιών διά κοπήν τών πασσάλων, τών δεμάτων των ξύλων και διά τήν μεταφοράν τών άντικειμένων τούτων είς τόν τόπον τών οχυρώσεων και έπρεπε ταυτοχρόνως νά χρησιμοποιήσωμεν πολλούς έκ τών έργατών τής ύπαίθρου είς τήν έκσκαφήν και μεταφοράν γαιών κατά τόν αύτόν ακριβώς χρόνον.
Δεν έπρεπε να αντιταχθώ είς την διαταχθείσαν συνεργασίαν μετά τών Ρώσων, έφόσον παρετήρουν δτι τό μέτρον τούτο ήτο θεμελιωμένον είς τό έπείγον των περιστάσεων και είς μίαν άπόφασιν ληφθείσαν παρά τής Στρατιωτικής Διοικήσεως. Πλήν τούτου δέν έπρεπε νά άντιταχθώ, έφόσον ήμην έπίσης πεπεισμένος ότι ο πληθυσμός δέν διαθέτει ικανότητα, όχι δι' έλλειψιν καλής θελήσεως, αλλά διότι μειονεκτεί είς δεξιοτεχνίαν και εμπειρίαν νά προσφέρη χείρα βοηθείας κατά ενα ώρισμένον τρόπον έργασίας, είς τόν όποιον ούδέποτε εχουν έξασκηθή και είς τόν όποιον είναι άδύνατον νά τους εξοικειώσης και νά έκτελέσουν ταχέως τό έργον έν καιρώ νυκτός.
Η Α.Ε. ό Στρατηγός ήθέλησε νά ενωθούν μετά τών Ρώσων και αύτοί οί στρατιώται τής πολιτείας, ούδέ και είς τούτο ήδυνάμην νά διαφωνήσω λόγω τών άναφερθεισών αιτιών. Εβοήθησα, και ούτοι παρέσχον τάς ύπηρεσίας των επί τρεις νύκτας. Έν συνεχεία τούς έχρησιμοποίησα είς άλλας έργασίας, χωρίς αύται νά αποβούν είς βάρος του δημοσίου.
Κατ' αύτόν τόν τρόπον συνεχίζεται σήμερον τό έργον και έχει προωθηθή, καθόσον ο ίδιος παρετήρησα, μέχρις ένός σημείου. Διά νά κρίνητε όθεν περί της συνδρομής τών κατοίκων τής Αγίας Μαύρας, είναι σκόπιμον νά έχητε υπ' οψιν ταύτην την διήγησιν και άφ' έτέρου νά σκέπτεσθε οτι κατασκευή είκοσιτεσσάρων χιλιάδων πασσάλων και τών αναλόγων δεσμών ξύλων είναι έργα τά όποια απαιτούν τήν προσωπικήν έργασίαν των μάλλον επισήμων πολιτών καθώς και μεγάλου αριθμού χωρικών, ίππων, λέμβων.
Διά την επίτευξιν τούτου του αποτελέσματος εχρησιμοποίησα αδιακρίτως τους πλέον ικανούς μεταξύ των πολιτών της Άγιας Μαύρας, και σήμερον περισσότεροι τών δεκαπέντε ανδρών εύρίσκονται είς τα δάση και εις τας λοιπάς άγροτικάς τοποθεσίας έχοντες διαφόρους αποστολάς, να έκτελέσουν την κοπήν των κυπαρίσσων και όλων των δένδρων των χρησίμων είς ταύτην τήν έργασίαν. Αυτός ο Επίσκοπος, οι ιερείς καί τέλος όλοι εκεΐνοι οίτινες ηδύναντο να τεθούν εις κίνησιν εις τούτον τον τόπον, οι πάντες εδραστηριοποιήθησαν, δια νά διευκολύνουν οικονομικώς την διεκπεραίωσιν της τολμηράς ταύτης έπιχειρήσεως.

Μολονότι οί διακόσιοι Ρώσοι εργάζονται, δέν οφείλεται είς τούτο οτι τριακόσιοι και ενίοτε τετρακόσιοι Λευκάδιοι εργάζονται εκάστην νύκτα.
Τί είναι δυνατόν περισσότερον νά ζητήση κανείς εκ μιας χώρας εξησθενημένης εκ των ανωφελών προσπαθειών, εις τάς οποίας την ώδήγησε επί όκτώ μήνας μετρία στρατιωτική διοίκησις.
Έκτός των τριακοσίων εργατών διακόσιοι καί πλέον εύρίσκονται είς πλήρη δρασιν είς τούς αγρούς καί είς τάς θαλάσσας, έχοντες ίππους, έχοντες πτύα, έχοντες πελέκεις, έχοντες λέμβους, διά να ετοιμάσουν και μεταφέρουν τα αναγκαία είς ταύτα τα έργα ύλικά.
Έκτός πάντων τούτων πάντες οι πολίται καρτερικώς συμπαρίστανται μετ' εμού καί διά του έργου και διά των λόγων και διά της συμβουλής καί διά τής ένθαρρύνσεως είς τούς έργάτας του στρατοπέδου.
Πλήν τούτου ευρίσκομαι πάντοτε είς κίνησιν νυχθημερόν, διά νά ανταποκριθώ μετά ετοιμότητος είς τάς ρωσικάς καί τας ίδικάς μου απαιτήσεις.
Πώς κατόπιν όλων τούτων των μαρτυριών πατριωτισμού και δυνάμεως θά απονεμηθή εις τούς ανθρώπους τούτους ο χαρακτηρισμός της ελλείψεως φιλοπατρίας, του μηδενισμού,
ο οποίος επιδιώκεται νά αποδοθή είς αυτούς;

Θά αφηγηθώ γεγονότα, θα προσφέρω μαρτυρίας και θα κλείσω τοιουτοτρόπως το ζήτημα τούτο, το όποιον άφορα είς τούς Λευκαδίους, παρακαλών την Έξοχωτάτην Γερουσίαν νά το ένισχύση, διά νά θριαμβεύση ή δικαιοσύνη, έάν κατά τινα τρόπον είναι δυνατόν! Δύο νύκτες, άφ' ότου εύρίσκομαι ενταύθα, υπήρξαν νύκτες γενικού συναγερμού. Κατά την πρώτην ευρέθην είς τήν πόλιν, κατά τήν δευτέραν ήμουν είς άγροτικάς περιοχάς. Κατά την πρώτην, αφού η Α.Ε. ο Στρατηγός Στέτερ έδωσε το σύνθημα, όλοι γενικώς οι κάτοικοι της πόλεως, καλώς εξοπλισθέντες, ήλθον είς το φρούριον ζητούντες παρ' εμού και κατόπιν δι' εμού παρά τής Α.Ε. τοΰ Στρατηγού να μάθουν ποίαι ήσαν αι πολεμικαί θέσεις διά τας οποίας ούτοι προωρίζοντο.
Τούς κατένειμεν ο Στρατηγός, κατέλαβον τας θέσεις των, μετά την λήξιν του περιστατικού απεσύρθησαν. Κατά την δευτέραν νύκτα ψευδές σήμα αναγκάζει
να πιστεύσωμεν οτι ο εχθρός κινείται καθ' ήμών. Άπαντες ανέλαβον τάς καθωρισμένας εργασίας εις τας χρώσεις.
Πρώτοι οι Ρώσοι λαμβάνουν τα όπλα, οι ιδικοί μας επίσης, αι πεντηκονταρχίαι της πολιτοφυλακής λαμβάνουν τα όπλα των και δύο ιδιαιτέρως τρέχουν μετά μεγάλου διασκελισμού προς την θάλασσαν. Παρών εις το περίεργον τούτο θέαμα ύποθέτω ότι εκείναι αι οποίαι βιάζονται να φθάσουν εις την θάλασσαν τρέπονται είς φυγήν.
Παύει ο υποπτευθείς κίνδυνος, έκαστος επιστρέφει εις την έργασίαν του και εγώ, ευρισκόμενος προς το μέρος του οχυρού «Αλέξανδρος», βλέπω ότι αι δύο αναφερθείσαι, πεντηκονταρχίαι έξέρχονται εκ του ρηθέντος οχυρού.
Ερωτώ ποίοι είναι, αναγνωρίζω ότι είναι αι ίδιαι εκείναι αι οποίαι ολίγον προηγουμένους υπέθετον ότι είχον τραπή είς φυγήν. Τας πλησιάζω, τας αναγνωρίζω, ομιλώ μετά των αρχηγών και μετά των φαλαγγαρχών, συνάγω τό συμπέρασμα ότι, ειλικρινώς και μετά ζήλου υποθέτοντες αληθή τον κίνδυνον, ώρμησαν μετ' αποφασιστικότητας προς την σημαντικωτέραν υπηρεσίαν, δηλ. πρός ύπεράσπισιν του οχυρού «Αλέξανδρος», χωρίς να τό εχη κανείς διατάξει είς αύτούς.
Μάρτυρες του γεγονότος τούτου ό κύριος Μισώ, ο Κόμης κύριος Όριος, ο Λοχαγός κύριος Πιέρης, ο ιππότης Τζίνος καί πολλοί άλλοι κύριοι, άπαντες παρόντες, καθώς ύπήρξα και έγώ.
Τρεις πεντηκονταρχίαι υπό την οδηγίαν του αρχηγού Αθανασίου Σκιαδά εκ Καριωτών παρουσιάσθησαν εις την Α.Ε. τον Στρατηγόν κύριον Stether ζητούσαι την άδειαν να απέλθουν μόναι άνευ της βοηθείας οιουδήποτε, διά να επιτεθούν εναντίον του εχθρικού φρουρίου, του ονομαζομένου «Άγιος Γεώργιος Έξω».
Η Α.Ε. απέστειλε ταύτας εις εμέ, διά να γνωρίσω εκ του πλησίον και εις όλην την έκτασίν του τον σκοπόν των.
Συνεζήτησα διά μακρών μετά των γενναίων τούτων ανδρών και ευρίσκω ότι έκαστος εξ αυτών έχει
φ. 5

σταθερώς αποφασίσει να αφοσιωθή εις μίαν τοιαύτην επιχείρησιν. Συνεφωνήσαμεν μετά της Α.Ε. να ενισχύσωμεν τους γενναίους τούτους εις τα γενναιόφρονα τούτων αισθήματα και να υποσχεθώμεν εις αυτούς ότι εις τον κατάλληλον χρόνον και τόπον θα είναι οι πρώτοι οίτινες θα χρησιμοποιηθούν. Έχω την γνώμην ότι εκ της πιστής και καλώς εξηκριβωμένης ταύτης αφηγήσεως η Εξοχωτάτη Γερουσία δύναται να συναγάγη ασφαλή συμπεράσματα, διά να απαντήση μετά ζωηρότητος και αληθείας εις το έγγραφον της Α.Ε. του κυρίου πληρεξουσίου Υπουργού της Ρωσίας, το οποίον προσβάλλει ευθέως την τιμήν και τον πατριωτισμόν των κατοίκων της Αγίας Μαύρας και προσέτι εκείνων ολοκλήρου της Επικρατείας.

Έπειτα, εάν, κρίνων κανείς τους καλούς τούτους συμπολίτας μας, ουδαμώς επεθύμει να φανή κάπως επιεικής, εφόσον εκ της εργασίας των και εκ της χειρός των δεν είναι δυνατόν να έχωμεν όλας εκείνας τας υπηρεσίας, τας οποίας αλλωστε ουδέποτε προσήνεγκον κάτοικοι χώρας τινός μέχρι σήμερον ούτε δεσποτική τις εξουσία, δεδομένου ότι αυτός ούτος ο δεσποτισμός έχει τα όριά του και δεν δύναται ο ίδιος να αντεπεξέλθη εναντίον των επιβεβλημένων νόμων της φύσεως, εγώ δεν έχω επιχειρήματα, διά να υποστηρίξω την αθωότητα και τας ορθάς προθέσεις του λαού τούτου και ο ίδιος δεν δύναμαι ειμή, κλαίων διά την κακήν μοίραν τούτου, να παρακαλέσω τας Υ.Ε. διά την ανάκλησίν μου, ώστε να απαλλαγώ εκ της δυσαρέστου θέσεως να ίδω τόσας προσπαθείας και τόσας εξαιρετικάς θυσίας γενομένας ίσως προς βλάβην και απώλειαν της εθνικής αξιοπρεπείας.
φ.5v

Ουχί εξήκοντα Ιθακήσιοι, ως είχον ζητήσει, αλλά εκατό δι’ ιδιαιτέρων εξόδων της κοινότητας ταύτης εργάζονται από τριών ημερών εις τας οχυρώσεις της Αγίας Μαύρας. Ούτοι επιτηρούνται και διευθύνονται εις την εργασίαν παρά των ευγενών κ. κυρίων Γερασίμου Δρακούλη, πρώην Γερουσιαστού, παρά του ευγ. κυρίου Νικολάου Βρετού, πρώην μέλους του Νομοθετικού Σώματος, παρά του ευγ. κυρίου Μάρκου Ζαβού και παρά του ευγ. κυρίου Φωκά Παΐση.
Οι κύριοι ούτοι, εγκαταλείψαντες την οικίαν των, τας ανέσες του βίου, διέρχονται όλην την νύκτα επιβλέποντες τας εργασίας και συνεισφέρουν προσέτι δι’ εθελοντικών προσφορών χρήματος, πληρώνοντες εν μέρει τους εργαζομένους. Θα συνεχίσουν επί δέκα και δώδεκα ημέρας, και εφόσον το απαιτεί ο σκοπός και επιμείνω, θα ασχοληθούν επί έτι μακρότερον χρόνον.

Την πατριωτικήν ταύτην προσφοράν θα αντικαταστήση η Κεφαλληνία και η Ζάκυνθος και αναμένω από ημέρας εις ημέραν τους εργάτας τούτους υπό οδηγούς εξ ίσου αξιολόγους.

Εκ των ληφθέντων εγγράφων προκύπτει ότι τριακοσίους θα αποστείλη η Ζάκυνθος δι’ ιδίων αυτής εξόδων και άλλους τόσους η Κεφαλληνία.
Πρέπει να αποδώσω δικαιοσύνην εις τον ζήλον τον επιδειχθέντα εις την περίστασιν ταύτην υπό των κυρίων Πρυτάνεων, αλλ’ ιδιαιτέρως δικαιούται μέγαν έπαινον ο Πρύτανις της Ιθάκης και διά την τόσην άλλην εξαιρετικήν βοήθειαν, την παρασχεθείσαν εις εργασίας της Αγίας Μαύρας.
Ούτος μοι απέστειλε τέσσαρας χιλιάδας και πλέον πασσάλους μέχρι στιγμής και αντί της μόνης μικροτάτης δαπάνης των μεταφορών.
Ούτος μετέβη προσωπικώς εις τα δάση και εις τα όρη της Ιθάκης, ακολουθούμενος υπό πολλών κατοίκων των πόλεων και των χωρίων, διά να προβή εις την κοπήν.

6

Ελπίζω ότι αι Υ.Ε. Θα επιδοκιμάσουν ταύτην την έκθεσιν και ότι  δι’ ειδικής πράξεως θα θελήσουν να διαδηλώσουν την γενναιοφροσύνην των καλών και ικανών Ιθακήσιων, του Πρυτάνεώς των και των τεσσάρων συντελεστών του ωραίου τούτου έργου, του Γερασίμου Δρακούλη, του Νικολάου Βρετού, του Μάρκου Ζαβού και του Φωκά Παίση.
Θα ήτο δυνατόν επί πλέον να υποσχεθήτε εις την νήσον της Ιθάκης και εις τους επαξίους τούτους πολίτας μονίμους τιμάς, αι οποίαι θα θεσπισθούν και θα χορηγηθούν, όταν καλλίτεραι περιστάσεις το επιτρέψουν.
Εάν αι Υ.Ε. αποδεχθούν την μετά σεβασμού υποβαλλομένην ταύτην παρατήρησή, ελπίζω ότι θα θελήσετε να λαμπρύνετε τας σχετικάς ενεργείας δι’ όλων των δυνατών τύπων, προς το παρόν γραπτώς, και τούτο αρκεί.
Θα υποστηριχθή ετι πλέον ότι οι κάτοικοι των Επτά Νήσων δεν αισθάνονται πατριωτισμόν;
Και ότι εκείνοι της Α. Μαύρας είναι του εαυτού των εχθροί και της εθνικής αξιοπρεπείας;

Ας λεχθή, αλλά η αιωνία δικαιοσύνη πάντοτε θα διαψεύδη την συκοφαντίαν,
η οποία είναι λίαν υπεύθυνος, είναι λίαν επίμονος εις το να απειλή την ελευθερίαν, την τιμήν των επτά λαών.
Τοσαύτη γενική κινητοποίησις ήτο αναγκαιοτάτη, και διά να υψώση το θάρρος και όλας τας δυνάμεις του λαού της Α. Μαύρας και διά να καταστήση πραγματοποιήσιμον το προταθέν σχέδιον των οχυρώσεων.
Επ’ αυτού καταβάλλεται σταθερά προσπάθεια, ο ίδιος δεν παραλείπω να παρίσταμαι εις την εργασίαν εκάστην νύκτα.
Διά να εύρω στιγμήν τινα αναπαύσεως, ετοποθέτησα τας σκηνάς μου εις απόστασίν τινα από των νέων οχυρώσεων, αλλά το εχθρικόν τηλεβόλον τας πλήττει, και μέχρι στιγμής επλήγημεν δύο φοράς άνευ τινός βλάβης.
Όταν η εργασία προχωρήση, θα αλλάξω θέσιν εις το στρατόπεδον,
φ. 6v

αλλά την στιγμήν ταύτην είναι σκόπιμον να παραμείνω επί τόπου, διά να μη υπερηφανεύωνται οι βάρβαροι, οίτινες προτίθενται να μας ενοχλούν.
Εξ όσων εξέθεσα αι Υ.Ε. Θα δυνηθούν να γνωρίσουν το παρόν στάδιον των ενεργειών μου. Ελπίζω ότι κατά το τέλος του μηνός τούτου θα έχη υψωθή όλον το οχύρωμα και ότι μέχρι της δεκάτης πέμπτης του ερχομένου μηνός θα έχη περατωθή ολόκληρον το έργον.
Δεν μου είναι εύκολον να είπω πόσαι είναι αι αλλεπάλληλοι μετακινήσεις, εις τας οποίας υπακούει διά της παρακινήσεώς μου ολόκληρος ο πληθυσμός ούτος κατά την διάρκειαν της ημέρας και της νυκτός, χωρίς να εξαιρέσω οιονδήποτε της εργασίας και των συνεχών εξορμήσεων εις την ύπαιθρον και εκτός στρατοπέδου διά να επιτύχω την συμπλήρωσιν ενός έργου τόσον μεγάλου εις το βραχύτερον δυνατόν διάστημα του χρόνου και διά της μικροτέρας δυνατής οικονομικής δαπάνης.
Εάν απογοητευθώ έκ των παραπόνων τής Α..Ε του κυρίου Πληρεξουσίου Ύπουργού, πώς δύναμαι να εμπνεύσω σταθερότητα εις την προσπάθειαν και φιλοτιμίαν εις τον λαόν τούτον διά τας απαιτουμένας θυσίας;
Μου αρκεί πάντως η συνέχισις της δημοσίας ευνοίας.

Ο Έκτ. Επίτρ. Κόμης ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Άνω: Ληφθέν τη 22 Ιουνίου 1807 π.η.

Ο Γραμματεύς της Επικρατείας S. Banaglia. 7 Αρχείον Ιονίου Γερουσίας

Γεν. αρ. 9, αριθ. εγγρ. 5

Ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο. Η περιγραφή από τον Καποδίστρια της Συνάντησης με του αρματολούς , στην παραλία του Μαγεμένου στην Λευκάδα

 Φέτος πήγε ο κ. Παυλόπουλος και κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του Μαγεμένου στη Νικιάνα. Το κείμενο του Καποδίστρια, που αναφέρεται στα δείγματα πατριωτισμού που έδωσαν ο Κατσαντώνης και ο Μπότσαρης αλλά οι 400 τους, αποτελεί και μια πολύτιμη διάψευση των συκοφαντιών ου συνεχίζουν να γράφουν και να επαναλαμβάνουν οι υπηρετες των δολοφόνων του Εθνάρχη, ότι δήθεν δεν ομιλούσε την ελληνική.
Ο Καποδίστριας βεβαιώνει την Γερουσία ότι, 1)συνομίλησε με τους Αρματολούς, 2)οτι άκουσε τις διηγήσεις τους και 3) ότι τους μίλησε για την Επτάνησο Πολιτεία και τη Ρωσική Προστασία.
Το κείμενο του Καποδίστρια επιβεβαιώνει αυτό που έγραψε ο Βαλαωρίτης.
Ο Καποδίστριας έβγαλε σύντομο λόγο στου Μαγεμένου. Τέλος η αναφορά του, στην χρησιμότητα των πλωτών μέσων αποτελεί μια μαρτυρία για το χάος που χώριζε τον πατριώτη Καποδίστρια από τις ΥΕ, της Γερουσίας, και τους λογιστάς.
Απολαύστε το κείμενο.


Άρ.24
Τμ. Εξωτερικών
Προς την Έξοχωτάτην Γερουσίαν
Ό έν Αγία Μαύρα "Έκτακτος Επίτροπος
Έκ του Εκτάκτου Έπιτροπείου
τη 8 Ιουλίου 1807 π.ή.

Έκ της εσωκλείστου εφημερίδος αι Υ.Ε. θα λάβουν τάς πλέον εξηκριβωμένας ειδήσεις των γενναίων ενεργειών των αρματολών. Αύτη διωρθώθη υπ εμού του ιδίου κατόπιν της συνομιλίας την οποίαν έσχον μετ' αύτών χθες.

Ό Σεβασμιώτατος Ιγνάτιος, μολονότι εις κακήν κατάστασιν υγείας, μετέβη είς τήν εξοχήν, είς τήν θέσιν «Μαγεμένο», και ύπό τά δένδρα τών κήπων τούτων κατεσκήνωσε μεταξύ τών γενναίων του, οι όποιοι ύπερβαίνουν τόν άριθμόν τών τετρακοσίων.! Η ημέρα ήτο λαμπρότατη.

Καθήμενοι υπό τήν μεγάλην σκιάν πυκνοφύλλου καρυάς ο Σεβασμιότατος Ιγνάτιος, ή Α.Ε. ο Στρατηγός κύριος Παπαδόπουλος και εγώ ευρέθημεν έν μέσω τών όπλαρχηγών, και ιδιαιτέρως του συνετού και ανδρείου Μπότσαρη, του αρειμανίου Κατσαντώνη και άλλων, των οποίων ή συγκράτησις τών ασυνήθων όνομάτων των δέν είναι εύκολον πραγμα. Τον πρώτον τούτον κύκλον επλαισίωνον, καθήμενοι επίσης είς κύκλον, όλοι οι άλλοι.

Η πρωία ήναλώθη δια τήν άκρόασιν παρά των πλέον ευγλώττων της διηγήσεως τών κατορθωμάτων των. Ηκολούθησε γεύμα, το οποίον είχεν όλα τά χαρακτηρστικά των γευμάτων των ηρωικών χρόνων, των άδομένων υπό του Όμήρου. Τελικώς ή μουσική, το άσμα, ό χορός.

Περί της ημετέρας πολιτείας και περί της προστασίας ήτις την υποστηρίζει έγινε αναφορά δι' όλίγων, καί ούτοι πείθονται πλέον ότι ή Πολιτεία θά μείνη πάντοτε πατρίς των, αφού έδωσαν εις την πατρίδα ταύτην δείγματα συμπαθείας και αφού της παρέχουν κατά τον παρόντα πόλεμον διακεκριμένας και σημαντικωτάτας υπηρεσίας.

Ούτοι πρόκειται να αναχωρήσουν έντός όλίγων ήμερων μέ καλλιτέραν εκπαίδευσιν καί κατόπιν του καθορισμού μερικών κανόνων, έκ των όποιων δύναται νά προσδοκάται ότι ίσως παρωθηθή εις μεγαλύτερα γεγονότα ή αληθώς εις βαθμών ηρωισμού γενναιότης τών ανδρών τούτων, των μοναδικών εις την δύναμιν της ψυχής καί είς τήν καρτερίαν των είς τον αγώνα και εις το να υπομένουν παν είδος στερήσεως.

Τόσον η έλευσίς των είς Α. Μαύραν ώς καί η προσεχής επιστροφή των εις το εχθρικόν έδαφος υπεστηρίχθη υπό της θαλασσίας δυνάμεως της μοίρας της Ανατολής. Τοιουτοτρόπως αι Υ.Ε. θα αναγνωρίσουν την χρείαν καί τήν σπουδαιότητα των δύο λέμβων τών κατασκευασθεισών υπό του κυρίου Κουμάνη ώς κανονιοφόρων.
Αί λέμβοι αύται καί βαρύ τι πλοίον, καθώς καί πολλαί γόνδολαι, ευρίσκονται είς συνεχή υπηρεσίαν, διά νά υποστηρίξουν τας αναγκαίας έπικοινωνίας μετά τής ξηράς, όπου οι γενναίοι ούτοι ελευθέρως εισέρχονται, διέρχονται, μάχονται και μας στέλλουν εφόδια αφαιρούμενα από του εχθρού, καθώς και τάς πλέον εξηκριβωμένας ειδήσεις περί της θέσεώς του και περί της πορείας του.
Παρακαλώ τήν συνέχισιν τής δημοσίας εύνοιας.

Ό Έκτ. Έπίτρ. Κόμης ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ληφθέν τή 12 Ιουλίου 1807, παλαιόν ή.
Ό Γραμμ. τής Επικρατείας S.Banaglia.